Bir merdiven çıkmak, ayakkabı bağlamak, karşıdan karşıya geçmek… Bizim için sıradan olan pek çok şey, otizmli bir çocuk için bambaşka bir deneyime dönüşebiliyor.


Tohum Otizm Vakfı için hazırladığımız kampanyada çıkış noktamız buydu:

Otizmli çocukların günlük hayatta karşılaşabildiği, çoğu zaman dışarıdan fark edilmeyen zorlukları yalnızca anlatmak değil, izleyiciye bir anlığına hissettirmek.

Hikâyeyi, herkesin kolaylıkla yapabildiği gündelik eylemler üzerinden kurduk. Bir merdiveni kar fırtınası altında tırmanılan bir dağa, ayakkabı bağcıklarını birbirine dolanmış balık ağlarına, trafik ışıklarını göz kamaştıran bir ışık patlamasına dönüştürdük.

Bir kapı zilini dev çanlarla, yumuşak bir dokunuşu ise can acıtan iğnelerle anlattık.

Çünkü bazen bir başkasının yaşadıklarını anlayabilmek için dünyaya onun gözünden bakmak gerekiyor.


Filmin anlatısını da otizmli bir çocuğun ağzından kurduk. Onu dışarıdan tarif etmek yerine sözü ona bıraktık. “Bu hayatın kurallarını ben yazmadım ama içinde yaşıyorum.” cümlesi, aslında anlatmak istediğimiz her şeyin özeti oldu.

Yapay zekâ destekli görsel anlatımı, Tohum Otizm Vakfı'nın gerçek eğitim görüntüleriyle buluşturarak filmin atmosferini değiştirdik.

İlk bölümde çocukların yaşadığı güçlükleri görünür kılarken, ikinci bölümde eğitimle açılan imkânlara ve hayatın içindeki güzel anlara yer verdik.

Çünkü bu filmle yalnızca farkındalık yaratmak istemedik. Farkındalığı somut bir desteğe dönüştürmek istedik.

Kampanyamızı “Şimdi Yanımda Durma Zamanı” çağrısıyla tamamlayarak herkesi Tohum Otizm Vakfı aracılığıyla otizmli çocukların eğitimine katkıda bulunmaya davet ettik.

Sonuçta ortaya, otizmi uzaktan anlatmak yerine izleyiciyi farklı bir bakış açısıyla buluşturan; yalnızca anlamaya değil, harekete geçmeye de çağıran bir film çıktı.